دوباره برگشتم که برات بنویسم...

عزیز دلم، الهی فدات بشم ....

دیگه  قول مردونه می دم که تاخیر نیافته...

خیلی خیلی سرم شلوغ بود، اون هم به خاطر رفتن به خونه جدیدمون...

به سلامتی رفتیم خونه نو...

و الان که دارم برات می نویسم چند روز مانده تا بیست ماهگی ات رو جشن بگیریم...

خیلی خیلی خوشحالم که بعد از این همه سختی و کار ساختمان تلاش هامون به نتیجه رسید و صحیح و سالم به خونه خودمان رفتیم.

از همه کسانی که ما رو کمک کردن تشکر می کنم و به ویژه از بابا محمد که هر چه توان داشت به کار گرفت تا خونه کامل بشه...

تغییرات این مدت رو که نبودم، یادداشت کرده ام و برایت به زودی می نویسم....

و یک عذر خواهی خیلی بزرگ هم به شما بدهکارم ، اون هم به خاطر اینکه خیلی مواقع به خاطر کارها و تمیز کاری های ساختمان شما رو پیش مامان جونی و مامانی منیژه می گذاشتم ... که از گریه هات معلوم بود که خیلی به این وضعیت اعتراض داری و خیلی اذیت شدی... ولی مجبور بودم و واقعا بابا محمد دست تنها بود و  باید کمکش می کردم...

در ضمن از زمانی که این وبلاگ رو برات درست کردم تا الان ... در تمام نوشته هایم شما رو مخاطب قرار دادم...خواستم در دنیای مجازی نیز باهات باشم ...

چون می دونی که فقط به خاطر عشق به توست که ساعت ها وقت می گذارم و برات می نویسم...دوست دارم برات بنویسم تا وقتی بزرگ شدی خودت ادامه بدی...

و اما می ترسم از روزی که به خاطر یک سری عوامل از هدفم دور بشم و مطلبی رو نه تنها برای شما بلکه برای جلب توجه دیگران بنویسم ... می خوام حرف های دلم فقط به گوش خودت برسه...

نمی خوام وبلاگت به جای ثبت خاطرات تبدیل به محل تبلیغ و جمع کردن مشتری بشه...

ایشالاه که من رو درک می کنی...

به خاطر علت های زیادی که خودم می دونم، از این به بعد بیشتر نوشته هات رو رمز دار می کنم ...

عزیزم برات بهترین ها رو در سر می پرورانم....

در ضمن اگه دوستان وبلاگی مون هم خواستن که از اوضاع و احوال سارینا خانوم ما با خبر بشن اگه بخوان در مورد مطالب که خصوصی نباشه بهشون رمز رو می دیم....